Nie sposób uznać ich za grupę konserwatywnych szaleńców, którzy chcą za wszelką cenę zablokować dostęp Polski do zdobyczy biotechnologii – koalicja podpiera się nazwiskami naukowców, którzy stawiają biotechnologom szereg sensownych znaków zapytania.

Pal licho, że pewne rzeczy w tym fragmencie można było powiedzieć zgrabniej i lepiej. Najpiękniejsze są te znaki zapytania! I to w dodatku sensowne. Trudno zgadnąć, dlaczego naukowcy nie mogą po prostu stawiać czy też zadawać biotechnologom (też zresztą naukowcom) sensownych pytań.  Chyba tylko dlatego, że „stawianie pod znakiem zapytania” jest frazą wyjątkowo chętnie używaną w języku prasowym. Często w bardzo dziwnych konstrukcjach. I tak znaki zapytania zwiodły redaktorów TP na prawdziwe językowe manowce. Każdemu się to pewnie kiedyś zdarzyło (nam też!). Ale ostatnimi czasy zdaje nam się, że korekta „Tygodnika” jakoś mniej jest uważna.

ps. Przy okazji zdarzyło się SM znaleźć i takie cudo (cytat z opisu szkolenia): „rozróżnianie sytuacji pod znakiem zapytania od sytuacji minusowych„. Cokolwiek to znaczy. Szkolenie zwało się Trening zadawania trafnych pytań i słuchania. Ale sprawa języka szkoleń, a także języka przekładu materiałów często na tych szkoleniach wykorzystywanych to zupełnie inna rzecz

Pańska książka o nacjonalizmie, Imagined Communities ma status klasycznej publikacji na ten temat.  Przedstawiona w niej definicja narodu jako „wspólnoty wyobrażonej” stała się już aforyzmem.

Pomijamy już to, że całość brzmi jakoś drętwo, bo czemu zamiast „statusu klasycznej publikacji na ten temat” nie napisać na przykład „jest już pozycją klasyczną”? Tak czy inaczej, aforyzm zyskał w tym fragmencie status pozycji wyobrażonej na swój temat. ;-)

Źródło: Kocham ojczyznę, bo daleka, z BA rozmawiała Isolde Charim, tłumaczenie i opracowanie Kornelia Kończal, „GW” z 8-9 sierpnia 2009 roku, s.  22.

Wreszcie, wzorem wielu metropolii globu, możemy pochwalić się wysmakowanym i designerskim tzw. meblem miejskim.

Zachwycił nas już sam dobór słów, nie dość, że metropolie, to jeszcze globu, bo przecież zwykle miasta świata nie licują z wysmakowanym i designerskim meblem miejskim i to jeszcze „tak zwanym”. A dla spragnionych estetycznych wrażeń na dokładkę wewnętrzny rym.

Dalej była już sama poezja (i to niemal erotyczna):

srebrno-granatowe, połyskujące metalem, z ergonomicznym przyciskami, lekko owalne, niewysokie, z dyskretną, ułożoną ze skosu na czubku baterią słoneczną (…).

W kolejnych akapitach podmiot liryczny upomina, że choć zdążyliśmy się już do tego wzniosłego obiektu uczuć przyzwyczaić (a jak już wiedział Szkłowski, rutyna uniemożliwia właściwą percepcję), to

warto zdać sobie sprawę, że tym samym krakowskie ulice zyskały nowy, masowy element wystroju. Towarzyszyć im [mieszkańcom i turystom, PL zaznacza jednak dystans] one [tzw. meble] będą przez wiele lat, bodaj do instalacji jeszcze nowocześniejszego systemu.

I oto dotarliśmy do akapitu, który poraził nas swym pięknem, odwagą leksykalnych skojarzeń, tak, że już dłużej nie mogliśmy się opierać i założyliśmy blog. Fraza, której nie powstydziłby się sam Peiper:

Solaryczne maszynki, jakimi zainfekowano śródmiejskie przestrzenie Krakowa, już teraz zdają się harmonijnie „zlewać” z otoczeniem.

[dla tych, którzy zastanawiają się, dlaczego zlewać jest w cudzysłowie, odpowiadam: PL chciał dobitnie zaznaczyć figuratywność swej mowy, czytaj: nie wiadomo]

Tak, solaryczne maszynki są iście zaraźliwe. Od dziś na blogu będziemy odnotowywać różne akrobacje lingwistyczne, językowe cuda-wianki oraz inne absurdy i wspaniałości znalezione w tekstach. Miłej lektury!

ps. Bohaterem tego poematu na cześć nowoczesności są nowe krakowskie parkomaty. Zainteresowanych odsyłamy do artykułu Rafała Romanowskiego o jakże wdzięcznym tytule „Spod słońca Italii”, GW, dodatek krakowski z 3 lipca 2009 roku, s. 2 (w internecie tytuł stracił na urodzie: „Parkomaty włosko-krakowski szyk”, ale zachwyt wciąż znać).